Dimitris Tsironis | Δημητρης Τσιρωνης

I Fought the Law Χίλιες και μία εκτελέσεις, μία δολοφονία και ένα “ατύχημα’’ Μακρά η ιστορία του συγκεκριμένου κομματιού στον χρόνο της ποπ κουλτούρας, όχι βέβαια τόσο όσο η ιστορία της διαλεκτικής σύγκρουσης μεταξύ νόμου και παρανομίας. Του Δημήτρη Τσιρώνη   Η μαγεία ν’ ακούς το ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά… Ατελείωτη η λίστα, Demystification , Made of Stone , Hurt , God Only Knows , A Red Light for the Greens, Season in the Abyss και κάπου εκεί ανάμεσα στο φόβο να βγεις έξω χωρίς να λάβεις μήνυμα επιβεβαίωσης, να κοιτάς τον κάθε περίεργο που σε φωνάζει «νεαρέ» ή «κοπελιά» και ζητάει να δει ταυτότητα, σου ’ρχεται ’κείνο το τραγουδάκι, το επαναστατικό, εκείνο που δήλωνε τη ματαιότητα που βιώνουμε σήμερα όπως και κάθε εποχή. Ή μήπως όχι; Πόσα χρόνια χρειάστηκαν για να τροποποιηθεί το δεύτερο συνθετικό του ‘’I Fought the Law’’ από ‘’And the Law Won’’ σε ‘’I Won’’; Άραγε άλλαξε πράγματι το νόημα των στίχων με τη προσθήκη του πρώτου προσώπου; Αρκετές δεκαετίες μέσα στις οπ...

Η μετριότητα του κριτικού, μια φανταστική σαν-ιστορία   Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάποιος να πληρώσει έναν επαγγελματία για να του παρέχει κριτικές έργων τέχνης. Να κάνει το ίδιο για την αξιολόγηση ενός μηχανικού έργου ή μιας κατασκευής θεμιτό. Εκεί μπορεί να πέσει η γέφυρα και να προκαλέσει μεγάλο χαμό ή να κουνηθεί το σπίτι από την αφαίρεση μιας κολώνας ή την προσθήκη μιας γυψοσανίδας στη θέση του παχιού ντουβαριού. Όμως ο κριτικός τέχνης, τι ακριβώς είναι; Ακόμα κι αν έχει σπουδάσει, άρα έμαθε (vs. διδάχτηκε) τις κλασικές φόρμες ζωγραφικής, γλυπτικής και λοιπών τεχνών δεν ήταν παρά ένας θεατής. Κι όπως ο κάθε “ένας θεατής” κρίνει με τα δικά του μέσα και σταθμά, με τη δική του ιστορία κι αφραγκιά. Μπορεί κι ο ίδιος να προσπάθησε να γράψει μουσική ή να τραγουδήσει και για διάφορους λόγους δεν το πήγε παραπέρα. Οπότε διάλεξε την αντίπερα όχθη της κριτικής. Σπάνια μια τέτοια απόφαση είναι τεχνικά εποικοδομητική εκτός κι αν γράφεται στη νοηματική γλώσσα. Συνήθως υπάρχει ο...

Paul “The Ripper” Stretch Ένας εφιάλτης των σύγχρονων μουσικών, μια φανταστική ιστορία διάσημων αυτοκτονιών κι ένα ηχητικό ντοκουμέντο. Του Δημήτρη Τσιρώνη   Ήταν μια παράξενη σύμπτωση. Όπως οι περισσότερες που φυσικά ονομάζονται έτσι. Πέρασε λίγος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι οι αυτοκτονίες των μουσικών συνδέονταν με ένα καινούργιο λογισμικό. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Παύλος βρήκε τα μικρά δισκάκια του πατέρα του. Με περιέργεια ξεκίνησε ένα ένα να τα τοποθετεί στο παλιό φορητό πικάπ του παππού του. Μέχρι που έφτασε σε ένα τραγούδι με τον τίτλο “Jolene”. Εκεί βρήκε το λάθος στην εκτύπωση κι αρχικά πίστεψε ότι έγινε πλούσιος με μία τυχαία mispress έκδοση που ανέγραφε 45 στροφές αλλά έπαιζε στις 33. Ο Παύλος ρίπαρε το τραγούδι στις “σωστές” στροφές κι όλα άρχισαν σιγά σιγά να ξετυλίγονται. Πρώτος αυτοκτόνησε ο Tim Hecker, ήταν μια δυσάρεστη στιγμή για την παγκόσμια ambient κοινότητα των μουσικών. Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβει ο λιγάκι υποψιασμένος ακροατής ότι αυ...

 Default Standard Records: Μια νέα ψηφιακή δισκογραφική στην μουσική εντροπία   Στις 14 Φεβρουαρίου αποφάσισα να ξεκινήσω ένα ακόμα (ψηφιακό) label, την Default Standard Records. Βασισμένο πάνω σε μία σκέψη της δημοκρατικής κυκλοφορίας μουσικής αλλά και μη-μουσικής. Μετά το πρώτο ανοιχτό κάλεσμα σε τρεις αντίστοιχες ομάδες στο Facebook την ημέρα της απόφασης και μια μικρή έρευνα ελαχίστων ονομάτων, ακολούθησε μια εκτενής σειρά κυκλοφοριών. Για την ακρίβεια μέσα σε ένα μήνα (30 μέρες) ετοιμάστηκαν και βγήκαν ψηφιακά 30 ολοκληρωμένες δουλειές αλλά και μεμονωμένα κομμάτια που αποτελούσαν νέες (ή έτσι δηλώθηκαν) συνθέσεις. Μαζί και 10 επανακυκλοφορίες από το πρόσφατο ή πολύ μακρινό παρελθόν (λατρευτή συνήθεια και με την 1tracktape). Σκοπός της Default Standard Records ήταν (κι ίσως παραμείνει) να δώσει το έναυσμα σε μουσικούς και σχήματα, από το χώρο της noise, non-music, dark ambient, electronic experimental και λοιπά σκηνής να παρουσιάσουν το έργο τους χωρίς κανόνε...

Contemporary dilemma [ΘΕΜΑ] : Μια ψηφιακή συλλογή της 1tracktape με σύγχρονα και αποκλειστικά έργα από 22 Έλληνες δημιουργούς της ‘’πειραματικής’’ μουσικής σκηνής. Του Δημήτρη Τσιρώνη

  Η πανδημία μας έφερε να κοιτάμε πίσω, ψάχνοντας αναφορές και παραλληλισμούς και αλληγορίες. Διαβάζοντας, αλλά και ακούγοντας… Του Δημήτρη Τσιρώνη Αυθαιρετώ... αναδεύω τις σελίδες του χρόνου και εξιστορώ όνειρα άλλων στις εποχές που επιλέγω εγώ. Καταγράφω τη στιγμή αυτή, όπου οι άρχοντες κρύβονται στα τεράστια σπιτικά τους. Ολοκληρωμένα στις εποχές των Ολυμπιακών Αγώνων, του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου και του Ευρωπαϊκού Διαγωνισμού Τραγουδιού. Εκεί, ανάμεσα στις εθνικές πρωτιές, πήρανε τα δάνεια της εκατονταετηρίδας και ποτέ δεν γύρισαν πίσω στα κισσέ. Έφτιαξαν όμως παλάτια με αίθουσες πολλές. Η κάθε μια, όπως ορίζει το καταστατικό των πολλών αδήλωτων τετραγωνικών, άλλο χρώμα κι άλλη διακόσμηση. Παράλληλα η μια με την άλλη, όμως και σε επίπεδα πολλά, εκτείνονται γεμάτες τρόπαια καταναλωτισμού κι επιδεικτικού πλούτου. Τι κι αν απέξω ρακένδυτοι κι αλλόθρησκοι στριφογυρνούν σαν δερβίσηδες χωρίς φωτιά οι άνεργοι και δίχως επιδόματα πολίτες; Τίποτα δεν ξεπερνά τις αμπαρωμένες...

Και μετά αναρωτιέσαι, πως άραγε θα ακούνε/φαντάζονται/ονειρεύονται την σημερινή μουσική μετά από 100 χρόνια; Του Δημήτρη Τσιρώνη Ο παππούς του Γιώργη είχε ένα τεράστιο μηχάνημα με κάτι σαν χάλκινο χωνί από πάνω. Μου το είχε περιγράψει πολλές φορές. Ήταν αμερικάνικο λέει και μπορούσε να τραγουδήσει. Δεν είχε σχέση με το ραδιόφωνο που μέχρι κι εγώ ήξερα. Σ’ αυτό έβαζες ότι μουσική ήθελες. Ρεμπέτικα, μπαλαλάικες, χορευτικά, εμβατήρια κι ότι μπορούσες να βρεις σε κάτι βαριούς μαύρους δίσκους από σκληρό πλαστικό. Μέχρι δυο δεκαετίες πριν, το 1900 περίπου, είχε αρχίσει η διαμάχη του καλύτερου τρόπου για να ακούσεις μουσική. Από τη μία οι σχετικά εδραιωμένοι μεταλλικοί κύλινδροι που έπαιζαν στα νικελένια τζουκ μποξ. Ουσιαστικά έριχνες ένα nickel, ένα cent δηλαδή κι απολάμβαναν τις ηχογραφήσεις μερικοί άνθρωποι τριγύρω. Η επαναστατική κίνηση αναπαραγωγής μουσικής έγινε με το γραμμόφωνο της εξωτερικής χοάνης. Δίσκοι με σκληρό βερνίκι είχαν καλύτερη αποτύπωση των ήχων, ήταν χαραγμένοι κι από τις...

Firestations - Dream Home (Where It's At Is Where You Are, 2020) Έρχεται το φθινόπωρο, αφήνεις τις παραλίες. Πιάνεις το synth και τα δάχτυλά σου κυλάνε πάνω στα πλήκτρα. Πιο πέρα η κιθάρα και τα εφέ. Ηχογραφημένες φωνές, παραμορφωμένες, λούπες από το διάστημα κι από το διπλανό δωμάτιο. Έχεις πολύ υλικό. Ηχογραφήσεις σου βρίσκονται σε ψηφιακά αρχεία, σε καμένα δισκάκια και σ' αρέσει αυτή η ταχύτητα. Έβγαλες κι ένα βινύλιο πριν δυο χρόνια, έτσι γιατί μπορούσες. Τώρα ακουμπάς το ονειρικό σου σπίτι επιτέλους. Συγκεντρώνεις τις ιδέες σου αυτής της δεκαετίας και φτιάχνεις ένα μαύρο σαν δίσκο cdr. Κυρίως όμως σ' αρέσει η ταχύτητα και βγαίνεις διαδικτυακά. Σ' ακούνε αυτοί οι λίγοι κι αισθάνονται τη φρεσκάδα σου. Οι Firestations είναι μια μπάντα από το Λονδίνο. Γράφει ποπ κομμάτια και μετά τα πειράζει λιγάκι. Κάπου τον Νοέμβρη κυκλοφορούν τις Automatic Tendencies τους. Μέχρι τότε εισερχόμαστε στο Dream Home τους που κανονικά δεν σταματά για 77 λεπτά. Ηχογραφημένο σε δύο απομονωμ...

D.R.I. - A Coffin (Crossover, 1987, Estúdio Eldorado) To "Dealing With It" (1985) των Αμερικανών D.R.I. (Dirty Rotten Imbeciles) επίσης παρθενική κυκλοφορία είχε τα "Marriage", "Counter Attack", "Give My Taxes Back", "Reagnonomics", "Slit My Wrist", "Busted Again", "Equal People", "On My Way Home" και "Bail Out" κι αυτά στην ίδια κατηγορία. Κι ακόμα καλύτερα το ομώνυμο επτάιντσο του 1983, που αποτελεί και την επιτομή του Hardcore/Punk περιέχει 22 τραγούδια από τα οποία μόνο τα 4 ξεπερνάνε το λεπτό! Μία μικρή σύνοψη αυτής της micro-song κατάστασης δίνουν οι Εγγλέζοι Sore Throat με την κυκλοφορία που αποτελεί κλασική bootleg περίπτωση "Death To Capitalist Hardcore" το 1988. Επιτιθέμενοι στο logo και στους ίδιους τους D.R.I. που εκείνη τη στιγμή καρπωνόντουσαν το hype του grind, αλλά και στους Suicidal Tendencies μέσα στα 5 δευτερόλεπτα του "Fungacidal Tendencies"! Από τ...

Pedro Rebelo - Listen to me/Auditório (Crónica, 2020) Ο Πέτρος ο Ρέμπελος είναι ένας Πορτογάλος ακαδημαϊκός καλλιτέχνης. Δημιουργεί κι εκθέτει τα ηχητικά του έργα σε διάφορα σύγχρονα μέρη ολόκληρου του κόσμου. Στη δεκαετία του 2000 είχαν εμφανιστεί και κάποιες πιανιστικές συνθέσεις κι ερμηνείες του σε λιγότερο πειραματικές jazz φόρμες. Τον Σεπτέμβριο του 2020 μέσω της Crónica κυκλοφορούν δύο νέα έργα του. Το πρώτο απευθύνεται στην ελίτ των συλλεκτών φυσικής μορφής μουσικής με τίτλο «Auditório» σε μία εξεζητημένη βινυλιακή έκδοση σε κουτί συνοδευόμενη από μεταξοτυπία και βιβλιαράκι (όχι καταθέσεων!). Η πρώτη πλευρά περιλαμβάνει την επανασύνθεση μέρους περσινού installation στη Λισσαβώνα με χρήση νέου ηχητικού υλικού της αρχικής που μέρος της παρουσιάζεται στη δεύτερη πλευρά. Η επόμενη κυκλοφορία παρουσιάζεται με τον τίτλο «Listen to me» κι έρχεται σε απλή κασετούλα για θνητούς. Περίεργοι ήχοι από μηχανήματα, επιπλέον εφέ, εναλλαγή ταχυτήτων και ηχητικές καταστάσεις που επιμηκύνονται σε ...

Ρετρό μεταλλικές ημέρες στην Θεσσαλονίκη των 80s. Του Δημήτρη Τσιρώνη Υπήρχε μια εποχή που οι σκηνοθέτες του ‘Dark’ θα έπρεπε να αναζητήσουν ιστορικά στοιχεία για να την εντάξουν στην τρέχουσα τρίτη σεζόν. Η διετία 1989 - 1990 στη Θεσσαλονίκη. Τότε που οι οπαδοί της μέταλ μουσικής ξέρανε μόνο τα βασικά από τις ελάχιστες ραδιοφωνικές εκπομπές και το παράνομο Ράδιο Ακρόπολις, από τα φωτοτυπημένα φανζίνς κι από το Metal Hammer. Όταν τα μαλλιά ήταν πάντα λυμένα, οι γυναίκες απουσίαζαν από τις παρέες και τα λεωφορεία ήταν λίγο καλύτερα από σήμερα! Όταν η "τρύπα του Κούβελα", το Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης (FM100-FM100,5-FM101) έπαιζε μόνο Αντώνη Κανάκη και την παρέα του, η ΕΡΑ είχε μία εκπομπή που ζητούσαμε τραγούδια με γράμματα και η Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης (TV100) έβαζε συνέχεια παράνομα ταινίες τα βράδια από ενοικιαζόμενες βιντεοκασέτες. Τριάντα χρόνια πριν λοιπόν εντοπίζεται ένα κενό στον ελληνικό βορειοελλαδίτικο Matrix! Όχι σε σχέση με την πολιτική...