Dimitris Tsironis | Δημητρης Τσιρωνης

Θα είναι για πάντα οι Sepultura χωρίς τον Max! Πως να αξιολογήσεις ένα δίσκο κάτω από αυτό το όνομα αν έχεις μεγαλώσει με τα αδέρφια Cavalera και εκείνη την πρώτη δεκαετία μέχρι το "Roots" ; Πόσο ο διεθνής καπιταλισμός της μουσικής βιομηχανίας και οι υπέρ-εγωισμοί έχουν αλλοτριώσει τον ήχο και τις καταιγιστικές ηχητικές εκπλήξεις που καθιέρωσαν το thrash metal των βραζιλιάνων; Αδειάζοντας το μυαλό σου και τα συναισθήματα της ψυχής σου, όπως θα πρέπει να ακούς κάθε νέο δίσκο. Σαν το όνομα να μην παίζει καμία σχέση, σαν να μην πρέπει να δικαιολογήσεις κάτι ιδιαίτερα, παρά μόνο αυτό που ακούς. Αν σε βοηθάνε βέβαια και οι συνθέσεις… Πάμε λοιπόν! "Isolation", ατμοσφαιρική εισαγωγή στον κόσμο του "Quadra" , που εξελίσσεται με συμφωνικά περάσματα και thrash κιθαριστικούς κεραυνούς, με ρυθμό και ένταση τόση ώστε να σε κάνει να περιμένεις τη συνέχεια! Τα επόμενα "Means To An End" και "Last Time" ξεχειλίζουν το πρώτο δεκάλε...

Υπάρχουν ακόμα ιερές αγελάδες ή έχουν όλες θυσιαστεί στο βωμό του ελληνικού παγανιστικού μαύρου μέταλ; Τι έχει συμβεί και η παραγωγικότητα συνεχίζει να ανεβαίνει τα τελευταία χρόνια, χωρίς καμία ποιοτική υποταγή; Και ποια η δύναμη που βοηθάει τους Κάβειρους να στέκονται και να δημιουργούν κοντά τρεις δεκαετίες τώρα; Ξεκάθαρα η Αδράστεια, η θεά της εκδίκησης, κόρη του Δία με την Ανάγκη και τη Νύχτα! Ο Tydeus που ανοίγει τη συμφωνία των Kawir είναι η καλύτερη εισαγωγή για αυτή τη νέα δημιουργία τους, μόλις τρία χρόνια μετά το “Exilasmos”. Η πρώτη κορυφαία στιγμή του δίσκου, με δραματικά στοιχεία να αγκαλιάζουν τη σύνθεση και την εκτέλεση ενός κομματιού που σε κάνει να αναρωτιέσαι πως θα συνεχίσει αυτή η βραδιά; Με την Atalanti, βγαλμένη από το Ελληνικό Black Metal των 90s που λατρέψαμε, με τη δύναμη των riff και των επικών φωνητικών, από ένα συγκρότημα που ποτέ δεν πρόδωσε αυτό που υπηρετούσε τόσα χρόνια. Οι Danaides και οι Limniades έχουν περάσματα από φλάουτο κ...

  1.Sunn O))) -"Life Metal" & "Pyroclasts" 2α.Батюшка/Batushka (by Bart Krysiuk)- "Hospodi/Господи" [εξώφυλλο: Ο Χριστός και η Παναγία] (Metal Blade) 2β.Батюшка/Batushka (by Krzysztof Drabikowski)- "Панихида/Panihida" [εξώφυλλο: Η Παναγία] (self-released) 3.The Raconteurs- "Help Us Stranger 4.Kim Gordon- "No Home Record" 5.Waste of Space Orchestra "Syntheosis" 6.Dictated "Phobos" 7.Bad Religion "Age of Unreason' 8.Suicidal Angels "Υears Of Aggression" 9.Mike Patton & Jean-Claude Vannier "Corpse Flower" 10.Twin Temple "Bring You Their Signature Sound... Satanic Doo-Wop Καλύτερο album 2019: Sunn O))) "Life Metal" & "Pyroclasts" «Σε μια ακόμη χρονιά γεμάτη με κυκλοφορίες που προωθήθηκαν και ήταν αναμενόμενες, με το διαδίκτυο να βομβαρδίζει με γνωστά κι άγνωστα ονόματα, με τη μνήμη να φθίνει και τον αρχισυ...

Οι Avatarium είναι η μπάντα που σχημάτισε στη Σουηδία ο Leif Edlin των Candlemass το 2012. Με το πέρασμα των 8 ετών και στον τέταρτο πια δίσκο τους, ο ίδιος έχει περιοριστεί στη σύνθεση μερικών κομματιών και το συγκρότημα πορεύεται σε πιο power epic metal μονοπάτια. Σίγουρα η φωνή της Jennie-Ann Smith δίνει ένα ιδιαίτερο στίγμα και ειδικά στα τραγούδια που όλοι αφήνουν τους εαυτούς τους ελεύθερους σε πιο doom καταστάσεις το αποτέλεσμα είναι πολύ καλύτερο. Το κυρίαρχο κομμάτι “Voices”, είναι κι αυτό που ανοίγει την καινούργια τους δουλειά. Κιθαριστικά riff με τη βοήθεια πολύ στοχευόμενων γραμμών στο μπάσο, φωνητικά καθαρά και απόλυτα ταιριαστά στο ύφος του τραγουδιού, είναι ίσως η μόνη στιγμή που μπορείς να αντιληφθείς την ελάχιστη ηχητική σχέση με τους παλιούς Candlemass . Στα 45 λεπτά του “The Fire I Long For” οι Avatarium περνάνε πολύ χρόνο με power metal μπαλάντες που θυμίζουν ραδιοφωνικό 80s AOR και ακούγονται λίγο αδιάφορα μεταξύ των πιο δυνατών στιγμών τους....

  Υπάρχουν στιγμές μέσα στη ζωή σου που η λέξη “σπίτι” είναι συνώνυμη με το γνώριμο, το φιλικό, όλες τις ομορφιές που γνώρισες με τους ανθρώπους σου, χωρίς καμία ιδιοτέλεια, χωρίς αυτοσκοπούς και κρυμμένα νοήματα. Υπάρχουν κι άλλες στιγμές όμως, τότε που η λέξη “σπίτι” σε εγκλωβίζει, σε κρατάει χαμηλά και σε γυρνάει πίσω, κάθε φορά όλο και περισσότερο, κάθε φορά το καταλαβαίνεις όλο και λιγότερο, μέχρι που πνίγεσαι και θες να φωνάξεις, να βγεις έξω και να ξεστρατίσεις. Οι πέντε μουσικοί που απαρτίζουν τους we.own.the.sky ετοίμασαν τον δεύτερο μεγάλο δίσκο τους μετά το “Earths Collide” του 2016 και μας τον παραδίδουν την πρώτη μέρα αυτού του Νοέμβρη. Instrumental Post Rock συμφωνίες, δοσμένες με πάθος και εξαιρετική παραγωγή, κάποιες στιγμές σε κατατρέχουν σαν παιδικοί εφιάλτες (“Heavy Heart” και “Ikigai”), κάποιες άλλες σε αφήνουν να αναπολήσεις τη γνώριμη γεύση της σπιτικής μαρμελάδας και του πρώτου κασετόφωνού σου όταν πεινούσες μετά από απεριόριστες ώρες ...

Είναι καλό να μιλάς όταν έχεις κάτι να πεις. Να τραγουδάς όταν το τραγούδι σου αξίζει. Να κυκλοφορείς τη μουσική σου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Να δείχνεις ότι γουστάρεις αυτό που κάνεις, ότι το δούλεψες μέχρι να το λατρέψεις και μετά το έστειλες έξω στον κόσμο να κάνει το ταξίδι του. Αυτό είναι ευδιάκριτο στο νέο “Miracle” των Star.Gate από τη Θεσσαλονίκη. Η μπάντα που είναι γνωστή για τις άριστες melodic metal συνθέσεις της έχει κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ από το 2004. Το πρώτο κι ομώνυμο, σε κλασικά Heavy Metal μονοπάτια, την αναγέννησή τους “Reborn” εννιά χρόνια μετά όπου τονίσανε τον neoclassical και power metal – hard rock ήχο τους όπως και στο επόμενο “Longing for Light” του 2016, για να φτάσουν σήμερα στο όνειρό τους “The Dream”. Εδώ κάνουν πραγματικότητα αυτά που έδιναν λίγο – λίγο όλα αυτά τα χρόνια. Με ωριμότητα, μεστές συνθέσεις και παραγωγή που αναδεικνύει τα τραγούδια τους, παρουσιάζουν ένα έργο σύγχρονου melodic metal με αρκετές πινελιές συμφωνικ...

Περίμενα λίγο να ξαναφτιάξει ο καιρός για να γράψω για τον πολύ καλό και καλοκαιρινό δίσκο των Πειραιωτών The Telestons . Ένα ενεργό για αρκετά χρόνια συγκρότημα που παίζει surf και έχει την ικανότητα με τα τραγούδια του να σε μεταφέρει στο κλίμα: παραλία-άραγμα-κούνημα ποδιού-παγωμένο κοκτέιλ! Αυτό το καταφέρνουν έχοντας στη σύνθεσή τους 2 κιθάρες, σαξόφωνο , μπάσο και ντραμς. Ναι! Οι T he Telestons παίζουν με εκπληκτικά ξεσηκωτικό τρόπο instrumental surf και μέσα περνάνε ελληνικά στοιχεία της ρεμπέτικης ιστορίας με πολύ μαεστρία και κέφι. Η μυθολογική παράδοση λέει ότι το 2007 στο λιμάνι του Πειραιά ξεβράστηκε ένας αρχαίος πάπυρος σε μπουκάλι με την ιστορία της Τελεστώ, της θυγατέρας τους Ωκεανού και της Τηθύος. Εκεί κοντά βρισκόντουσαν και τζαμάρανε οι (ανώνυμοι τότε) The Telestons κι από τότε αυτοανακηρύχθηκαν οι διαπιστευμένοι εκφραστές και λάτρεις της θεάς. Τυχαία το όνομά της δόθηκε και σε έναν μικρό δορυφόρο του Κρόνου, αλλά η ιστορία το έχει συνδέσ...

  Οι απαιτήσεις από ένα καταξιωμένο συγκρότημα που δεν φαίνεται να έχει φτάσει στον κορεσμό είναι μεγάλες. Κι έτσι πρέπει να είναι για κάθε μουσικό που θέλει να επικοινωνεί με το ακροατήριό του και να δίνει τον καλύτερο εαυτό σε κάθε κυκλοφορία. Λογικό άρα και όχι περίεργο ότι κάθε συγκρότημα παινεύει την πιο πρόσφατη δουλειά του! Αν δεν την πίστευε δεν θα την έβγαζε έξω! Μετά έρχεται η ώρα του κοινού να συμμεριστεί ή όχι αυτή την άποψη. Ο πέμπτος δίσκος των Kadavar ξεκινάει με το “The End”, οξύμωρο αλλά ταιριαστό ηχητικά αφού είναι ένα μικρό ατμοσφαιρικό intro στο “For the Dead Travel Fast” για να ξεκινήσει το “The Devil’s Master” που ήταν και το πρώτο βίντεο αυτού του δίσκου. Ένα τραγούδι που πατάει γερά στις προηγούμενες δουλειές τους και είναι από τα καλύτερα του δίσκου με κιθαριστικά μέρη που υποστηρίζονται από την εξαιρετική όπως πάντα rhythm section. Το γνωστό 70’s doom rock των Βερολινέζων Kadavar απλώνεται σιγά σιγά κάτω από τον πύργο του Dracu...

Δεύτερος δίσκος για τους Πειραιώτες Mock The Mankind και καταφέρνουν να φτάσουν ένα σκαλί ψηλότερα από το “Ruination” του 2015. Ακροβατούν επιδέξια ανάμεσα σε rock doom metal και post rock με πολλά ξεσπάσματα, χωρίς φωνητικά αλλά με μερικές προσθήκες λόγου από διάφορες πηγές όπως στο εκπληκτικό, τρίτο κομμάτι στη σειρά, “Sweven” που το ντύνουν ηχητικά με την τελική ομιλία του Charlie Chaplin από το “The Great Dictator” του 1940. Κι αυτό πραγματικά πραγματεύονται τόσο δυνατά οι Mock The Mankind , τη δυστυχία της ανθρωπότητας, την καταπίεση και την επικράτηση των μηχανών. Το καταφέρνουν με αυτές τις πέντε συνθέσεις, δίχως στίχους, μόνο με την απόλυτη επικράτηση κιθάρας, μπάσου και ντραμς. Η έναρξη του πονήματός του γίνεται σχεδόν σε κάθε κομμάτι μελωδικά και σταδιακά πορεύονται σε doom sludge ρυθμούς με μία παραγωγή που αναδεικνύει τον ήχο τους και προσεγγίζει την αισθητική των Sunn Ο))) ή των Have a Nice Life . Η πρώτη πλευρά περιλαμβάνει ακόμα τα “Morning Blig...

Η ιστορία ξεκινάει με τους Battlelore , μια metal μπάντα από τη Φινλανδία που για τα πρώτα δέκα χρόνια αυτού του αιώνα έβγαζε δίσκους ασταμάτητα. Το όνομά τους ήταν ένας συνδυασμός του Battle και του Folklore, ενώ μεγάλο κομμάτι της έμπνευσής τους πήγαζε από τα κείμενα του Tolkien και τη φανταστική λογοτεχνία γενικότερα. Όταν οι Battlelore έμειναν ανενεργοί ο Tomi Mykkänen στις κιθάρες και τα φωνητικά και ο Henkka Vahvanen στα τύμπανα φτιάξανε τους Lowburn . Το κουαρτέτο με τον χαρακτηριστικό heavy fuzz rock ήχο του διανθισμένο από stoner και doom περάσματα έβγαλε κάποια EP κι ένα CD κι αυτή η κυκλοφορία τους είναι η δεύτερη ολοκληρωμένη και η πιο φιλόδοξη που τους ετοιμάζει να τα σπάσουν όλα. Ξεκινάει δυνατά με το “My Doom Dealer”, μια καυτή εισαγωγή που σε βάζει μέσα στο “Phantasma” με fuzz κιθάρες, με επιθετικά φωνητικά που φτύνουν τις λέξεις πάνω από την πολύ καλά δεμένη rhythm section και τα “Freaks” παίρνουν σειρά. Οι Lowburn είναι μια πολύ καλο...

Δεν μπορεί να μην έχετε δει τη “Seniorita” των SoundtrucK στο youtube; Άρα έχετε μπει στο groove! Είναι ένα εξαιρετικό βίντεο animation που ταιριάζει απόλυτα στο southern rock ήχο τους αλλά και στο κέφι που έχουν για τη μουσική που παίζουν. Αυτό είναι και το κομμάτι που ανοίγει το δεύτερο δίσκο των Αθηναίων SoundtrucK που εδώ και δέκα χρόνια παίζουν hard rock σε μπαρ και σκοτεινούς χώρους γεμάτους μπύρα και καλό κέφι. Η πρώτη τους κυκλοφορία ήταν το καλοκαίρι του 2012 όταν ανοίξανε και τη συναυλία των Lynyrd Skynyrd στην Αθήνα. Με μερικές ψηφιακές κυκλοφορίες στο ενδιάμεσο διάστημα έρχεται σήμερα το “Voodoo” με ένα εξαιρετικό εξώφυλλο που του ταιριάζει απόλυτα, για να ροκάρουν λίγο πιο δυνατά αλλά πάντα στα επίπεδα του καθαρόαιμου rock. Το “Heading your Way” είναι ένα σχεδόν stoner rock τραγούδι που πρέπει να ακούσεις το πρωί όταν ξεκινάς roadtrip χωρίς προορισμό. Καθαρά φωνητικά και κιθάρες που δίνουν το ρυθμό στο ταξίδι σου καθώς ο άνεμος φυσάει νοτιάς (“The ...

Σας φαίνεται κάτι να λείπει από το όνομά τους; Το γράμμα “L” ε; Μα φυσικά. Γιατί L = Learning και μόνο νέους μουσικούς δεν τους λες τους Αθηναίους Potergeist . Το ξέρουν το μάθημά τους και το εκτελούν με τον καλύτερο και πιο διασκεδαστικό τρόπο. Από το 2004 στη σκηνή, τα πέντε μέλη των Potergeist έχουν πια στο ενεργητικό τους πέντε άλμπουμ μετά το πρώτο ομώνυμο EP. Με αντίληψη ότι η μουσική είναι για να περνάνε όλοι καλά και συνέπεια σε αυτό, ο ήχος τους, το southern metal όπως το συνηθίσαμε πια να το λέμε, η νέα τους κυκλοφορία είναι απλά η επιβράβευση ότι έχουν ισχυρό λόγο ύπαρξης εδώ. Πολύ καλή παραγωγή που ενισχύει το λιγάκι σκοτεινό blues στοιχείο τους και βγάζει στην επιφάνεια το επιθετικό metal. Οι Potergeist κρατάνε τα καλά από το sludge και το doom, από το stoner και το southern και προχωράνε παραπέρα, χωρίς καν να έχουν ανάγκη τον όρο swamp metal! Σηκώνουν τις κιθάρες, χορεύουν και τραγουδάν σαν το αύριο να έχει κιόλας έρθει. Το εναρκτή...

  Ώπα! Περίμενε! Πως μπορείς να ξεκινάς έτσι το καινούργιο σου άλμπουμ; Με τόση ενέργεια και δύναμη από το πρώτο δευτερόλεπτο; Με αυτήν την ερώτηση έγινε η γνωριμία μου με τους Dictated . Το τρίλεπτο “Hypso” ανοίγει τον δίσκο τους “Phobos” και οι καταιγιστικές κιθάρες, το rhythm section με κανονιοβολισμούς και συνεχής αλλαγές ρυθμού από τα ντραμς και τα χαώδη μερικώς deep growling φωνητικά σαν από διαφορετικούς τραγουδιστές (guest vocalist εδώ ο Julien Truchan των Benighted ) δείχνουν μόνο ένα: Τέλεια αρχίζουμε! “Fear will consume you whole. Suffer from it and forever be blind”. Ας εισέλθουμε στο brutal death metal κόσμο των Dictated από την Ολλανδία (την χώρα που μας έδωσε περήφανα τους Pestilence ) και στον τρίτο τους δίσκο “Phobos”. Το συγκρότημα δημιούργησαν οι δυο κιθαρίστριες Jessica Otten και Sonja Schuringa πριν δέκα περίπου χρόνια και η προηγούμενη κυκλοφορία τους λεγόταν “The Deceived” στην Metal Blade Records. Σήμερα ξαναγεννιούνται με ένα εκπληκτ...

   Come on! Wait! How can you start your new album like this? With so much energy and power from the first second? This question came up when listening to Dictated . The three-minute "Hypso" opens their "Phobos" album and the thunder guitars, the rhythm section with constant rhythm changes from the drums and the chaotic partially deep growling vocals from different singing style (guest vocalist here is Julien Truchan of Benighted ) show only one thing: Perfect start! “Fear will consume you whole. Suffer from it and be forever blind”. Let's get into the brutal death metal world of Dictated from the Netherlands (the country that proudly gave us Pestilence) and their third album "Phobos". The band was formed by two guitarists Jessica Otten and Sonja Schuringa about ten years ago and their previous release was called "The Deceived" on Metal Blade Records. Today they are reborn with a stunningly beautiful aesthetic album c...

Οι  Stew  είναι τρεις νέοι μουσικοί από τη Σουηδία και παίζουν κλασικό ροκ με μπλουζ πινελιές βγαλμένο από τη δεκαετία του ’70. Αυτό είναι το πρώτο κανονικό τους άλμπουμ στην αμερικάνικη Ripple Music με 11 παλιομοδίτικα αλλά καλοπαιγμένα τραγούδια. Μουσική χωρίς πολύ σκέψη αλλά με συναίσθημα, γεμάτη αναμνήσεις, που πατάει γερά στο τεράστιο υλικό τόσων δεκαετιών και προσθέτει ένα λιθαράκι διασκεδαστικής λησμονιάς κατά τη διάρκειά της. Συνδυάζει ψήγματα ψυχεδέλειας και acid rock και όλη την κοσμοθεωρία που γαλούχησε γενιές με τον κανόνα της ροκ μουσικής : Να ζεις αληθινά αυτό που κάνεις! Αυτό καταφέρνουν και το δείχνουν οι Σουηδοί στο “People”. Είναι χαρούμενοι για τις συνθέσεις τους, παίζουν δυνατά και τεχνικά, δείχνουν σεβασμό σ’ αυτό που κάνουν κι έχουν ψυχή για να εκφράσουν το σύγχρονο blues. Καθόλου ειρωνικά είναι “Right on Time” και στο ομώνυμο “People” αποδεικνύουν ότι χρησιμοποιώντας τα βασικά κιθάρα – μπάσο – ντραμς και φωνή βγαλμένη από τον αμερικάνικο ν...

   Σειρήνες, στη θέση των ανύπαρκτων φωνητικών. Αυτό μου έρχεται στο μυαλό με τον καινούργιο δίσκο των  65daysofstatic . Για να εξηγήσω το γιατί και για να αναφέρω τους ευφάνταστους τίτλους, πάμε κομμάτι – κομμάτι; Είναι και πολλά τα άτιμα! Γι’ αυτό θα παραλείψω την αναφορά σε όλες τις εισαγωγές και τα ιντερλούδια του “replicr” που δένουν με το μελαγχολικό σύνολο και σε κάνουν να αναρωτιέσαι : “Άραγε, ποια τεχνική αλγορίθμων να χρησιμοποιούν;” “stillstellung” : ξεκινάει με δυνατό ρυθμό drum machine και sine waves, είναι η κορυφαία στιγμή μιας αδύναμης συνέχειας κι έχει τη δυνατότητα να σου πάρει τη θλίψη μακριά και να σε κάνει πρωταγωνιστή σε ταινία του Stanley Kubrick! “bad age” : σκοτεινό ambient synth της δεκαετίας του ’70, μια αιθαλομίχλη χαλασμένων συχνοτήτων και υποχθόνιων beats μαζί με ένα μελωδικό αλλά ουτοπικό κι αποκαλυπτικό πέρασμα από ταλαιπωρημένο drum ‘n’ bass. “sister” : μινόρε ήχος που ποτέ δεν κορυφώνεται, σε βάζει μέσα στο έργο των άγγ...

Ένας φθινοπωρινός δίσκος είναι το “Mundus”, έρχεται την κατάλληλη εποχή να μας περάσει από το καλοκαίρι στη μελαγχολία του χειμώνα, με μυσταγωγικές μελωδίες και neo folk παγανιστικές μελωδίες. Δεν υπόσχεται κάτι περισσότερο από όμορφα απογεύματα αναπόλησης και μελαγχολικές λέξεις να άπτονται της διάθεσής μας! Σε αυτό το κλίμα μας βάζει και το εξαιρετικής αισθητικής και μιας άλλης εποχής και ίσως μουσικού είδους, εξώφυλλο. Οι Ancient Vvisdom ξεκίνησαν στο Austin του Texas και σήμερα εδρεύουν στο Cleveland του Ohio. Η μετακίνησή τους αυτή από τον αμερικανικό νότο στο βορρά έρχεται σαν ένα ταξίδι στις σελίδες του Stephen King γύρω από νυχτερινά campfires και διάφορες μεσαιωνικές παγανιστικές ιστορίες. Είναι δέκα χρόνια ενεργοί κι αυτός είναι ο έκτος δίσκος τους. Η πρώτη τους κυκλοφορία τράβηξε από το αυτί όλους τους «περίεργους» ακροατές γιατί ήταν μια συνεργασία (split) με τον μακαρίτη πια Charles Manson ! Η μαύρη μουσική μαγεία τους εμπλουτισμένη με αντίστοιχο...

Εν όψει της νέας επερχόμενης κυκλοφορίας των Nightstalker, οι Δημήτρης Τσιρώνης και Φώτης Σταυρόπουλος επιμελήθηκαν ένα αφιέρωμα για τους ζωντανούς θρύλους που συνεχίζουν να κρατούν το σκήπτρο στη σκηνή εδώ και χρόνια. Με πληροφορίες που αντλήθηκαν από τα μέλη της μπάντας και όχι μόνο,  οι Δημήτρης και Φώτης δημιούργησαν ένα αφιέρωμα - οδηγό για παλιούς και νέους φαν της μπάντας. Κατσιρέας Χρήστος Αρχισυντάκτης Μερος 1ο   NIGHTSTALKER – Μια μηχανή ταχείας έκρηξης και βραδείας καύσης (Πρώτη Δεκαετία) Οι καλύτερες ιστορίες είναι αυτές που έχουν μέσα πολλή μουσική, πολύ κέφι, πολλούς φίλους, πολλά ταξίδια και χιλιόμετρα, αναποδιές και χαρές, δυσκολίες κι ευκολίες, αλκοόλ, καπνούς, ιδρώτα και περισσότερο αλκοόλ, καπνούς και ιδρώτα. Κάπως έτσι μερικοί από εμάς γνωρίσαμε πριν σχεδόν τρεις δεκαετίες τους Nightstalker . Ήταν ο χειμώνας του 1991, Γενάρης, η Θεσσαλονίκη κλασικά κρύωνε και τι καλύτερο από μια διοργάνωση συναυλίας με τη μορφή του Φεστιβάλ ...

I’m getting better, every time… Δεν νομίζω να υπάρχει σημερινό ελληνικό συγκρότημα που χαίρει μεγαλύτερης εκτίμησης από τους Nightstalker . Σίγουρα δεν είναι οι μόνοι, βρίσκονται όμως στο σημείο να κυκλοφορούν τον έναν καλύτερο δίσκο από τον άλλον και να γίνονται bigger από το ένα tour στο επόμενο. Η τελευταία τριετία ήταν γεμάτη με όλα αυτά κι αν μη τι άλλο το “Great Hallucinations” ήρθε και συνεχίζει ακριβώς εκεί που σταμάτησε το “As Above, So Below”, κάπου κοντά στην κορυφή δηλαδή! Το “Black Cloud” αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή. Ριφ και φωνή σαν εναρκτήρια κλωτσιά ότι τίποτα δεν άλλαξε, κανείς δεν χαλάρωσε και συνθετικά θα περάσουμε καλά με αυτά τα 8 τραγούδια τον Οκτώβρη! Η γλυκιά μαχαιριά του “Sweet Knife” δεν κρατάει τους τόνους χαμηλά για πολύ, σύντομα με τις ρυθμικές σχεδόν Sabbathικές αλλαγές του εξελίσσεται σε κολοσσό που θα βρει μια μόνιμη θέση στο setlist τους και σε sing-along καταστάσεις. “Sad Side of the City”, ελληνική ίσως κι ευρωπαϊκή πραγμα...

Το συγκρότημα των Black Star Riders είναι το όχημα που χρησιμοποιήθηκε όταν οι νεκραναστημένοι Thin Lizzy στις αρχές της δεκαετίας του 2010 αποφάσισαν μετά από μερικά χρόνια συναυλιών να ηχογραφήσουν νέο υλικό. Ο βασικός κιθαρίστας και των δύο αυτών σχημάτων, Scott Gorham, συνεργάζεται με τον τραγουδιστή των Ιρλανδών The Almighty και των Thin Lizzy ,Ricky Warwick και παραδίδουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα δίσκους γεμάτους πιασάρικες μελωδίες και ρυθμούς της κλασικής hard rock μουσικής. Το “Another State of Grace” είναι το τέταρτο άλμπουμ τους μέσα σε 7 χρόνια. Αν μη τι άλλο η απόφαση να συνεχίσουν κάτω από ένα διαφορετικό όνομα είναι τίμια και αξιολογείται χωρίς τη βαρύτητα του μεγάλου συγκροτήματος. Αυτό που κάνουν οι Black Star Riders σε αυτή την κυκλοφορία τους είναι ότι ξέρουν καλύτερα, business as usual δηλαδή. Κι αυτό γίνεται κατανοητό από το πρώτο κομμάτι “Tonight The Moonlight Let Me Down”. Κιθαριστικά μέρη του Gorham με συναυλιακές εκφάνσεις, ακροβασίες...